JESIEŃ – PEŁNA NOSTALGII I MELANCHOLII
W WIERSZU JACKA KRUPY
JesieńDeszcz co pereł kroplami wędruje po twarzy,serca przemoczy na wylot nim ulewa minie.Dusze ukryje cicho w smolistym bursztynie.potem obmyje raz jeszcze cieniste witraże.Melancholia jak mgławica nad górami błyśnie,aby w odbiciach luster poszukać wytchnienia.Zaklęta w przepowiedniach odyseja wichrów,nie da zginąć na niebie zasłuchanym myślom.Na policzkach jesień naszkicuje słowa białe,litania mgieł drzewa otuli srebrnymi włosami.Nawet gdy ziarnista rosa zostanie na gałęziach.Niebo z ziemią połączy wzorzysty aksamit,i oczu przenikliwość jak oznaka szczęścia.Nadzieję i rude liście sen otoczy kryształem.Autor: Jacek Krupa
